Hoe yoga me helpt in mijn dagelijks leven

Life is always lived in the eye-of-the-storm
Life is always lived in the eye-of-the-storm

Hoe blijf je in het stille oog van de storm als er – in je en om je heen – van alles gebeurt? Dat vroeg Zeeheldin’s yogalerares vanochtend voor ze haar en de andere deelnemers een pittige les yoga gaf.

Eén ding is zeker, het leven staat nooit stil. Jij verandert, de wereld om je heen verandert en net als je denkt dat alles rustig is dan wordt de hele boel weer door elkaar gehusseld. Een scheiding, een baby, een aardbeving, een lekkage, een verhuizing, een nieuw project, een overlijden, een nieuwe baan, een ontslag, een nieuw seizoen, puberteit, het huis uit, een faillissement, menopauze, een operatie, een bril nodig, afgestudeerd, naar school, een nieuw beroep, een nieuwe kledingmaat, een burn-out, de eerste grijze haar, kaal worden, jeugdpuistjes, je partner gaat vreemd, je wordt verliefd, dementie. Ga zo maar door, er gebeurt zo veel in een leven. Soms is dat leuk en avontuurlijk, en soms is dat pijnlijk en verwarrend. Vaak is het een beetje van allebei.

Ik had het me nog zo voorgenomen
Je kun niet altijd iets veranderen aan wát er gebeurt, wel aan hoe je er op reageert. Dat weten we natuurlijk allemaal, maar die wetenschap helpt vaak helemaal niets als je merkt dat je weer op een niet-effectieve manier hebt gereageerd en je denkt: “Ik had me nog zó voorgenomen om voortaan…”. Het voelt dan soms of de regie je uit handen is genomen en of je reactie je overkomt.

Yogastudio als lab
Wat mij helpt in het anders met dat soort situaties omgaan, is om mezelf te observeren op de yogamat. Een soort laboratoriumsituatie waar ik kan experimenteren met mijn reacties. Wat doe ik als het moeilijk wordt? Wat denk ik als ik op mijn kop sta in een oncomfortabele houding en dan hoor zeggen dat we een paar minuten in deze houding zullen blijven staan?

Wat doe jij in zo’n situatie? Word je boos op de lerares? Of op jezelf? Voel je je zielig? Ga je er vol goede moed mee door? Vind je het een leuke uitdaging? Kun je blijven lachen? Geef je op? Ga je verbeten door? Geef je jezelf een peptalk? Vind je een manier waarop het wel comfortabel wordt? Concentreer je je misschien op je ademhaling? Houd je jezelf voor dat het nooit zo erg kan zijn, want de les is bijna afgelopen? Of… vul maar in. En is dat een effectieve manier van er mee om gaan?

Externe goedkeuring zoeken
Mezelf zo bestuderen is voor mij belangrijker dan de oefeningen die we doen, al kom ik daar natuurlijk ook voor. Het helpt me ook bij het aanleren van ander gedrag. Zo zie ik parallellen tussen wat ik doe op de yogamat en de rest van mijn leven. Als iedereen in de klas een houding volhield die voor mij niet goed voelde, dan wilde ik me niet laten kennen en dan hield ik het toch vol. Ook al hield ik er een blessure aan over. Ik ging er van uit dat die pijn erbij hoorde en dat iedereen die wel zou voelen én ik wilde niet voor lul staan. Met mijn werk deed ik dat ook. Ik deed veel voor de waardering die ik van anderen zou krijgen en was dus erg buiten mezelf gericht. En niet naar jezelf luisteren is natuurlijk hét recept voor een blessure.

Binnen mijn grenzen blijven, maar ze wel opzoeken
Tegenwoordig vind ik het leuk om mezelf uit te dagen, maar ben ik er tegelijk trots op als ik daarbij binnen mijn grenzen blijf. Ik ben ook totaal niet bezig met wat iemand anders in de klas wel van me zou kunnen vinden. Niet eens een beetje. Dus als een houding pijn doet, dan probeer ik mezelf te corrigeren en als dat niet lukt en het voelt echt niet goed, dan neem ik een pose aan om even bij te komen. Ook al ben ik de enige. Eerlijk gezegd kijk ik zo zelden naar de rest van de zaal, dat ik niet eens zeker weet of ik de enige ben.

Vertaling naar mijn dagelijks leven
Die houding neem ik ook steeds meer aan in mijn dagelijkse leven. Ook al vindt misschien iedereen dat het op een bepaalde manier moet, als dat voor mij niet goed voelt, dan doe ik het toch echt anders. Ik wil niet zeggen dat dat altijd makkelijk is, vaak helemaal niet zelfs, maar door die ‘spier’ te trainen, lukt het om steeds stabieler te staan in de stormen en stormpjes van het dagelijks leven.

Voor je nu denkt dat ik helemaal zen ben, niet dus, ik merk een grote verbetering, maar het blijft ‘werk in uitvoering’.

Yoga in Den Haag

De zonnige muur waar ik tijdens de yogales tegenaan kijk.

De zonnige muur waar ik tijdens de yogales tegenaan kijk.

Ik heb geen aandelen in yogascholen ofzo, maar zoek je een yogaschool in Den Haag, check dan de lessen van Jacqui Howles van Sunshine yoga eens. Ik leer er veel en kom er vaak.

Ik ken nog twee goede yogaleraressen in Den Haag die een eigen school hebben:

  • Irene Hertogh van The City Retreat;
  • Delphine Tardieu van Delphine Yoga & Massage.

Dus mocht je in Den Haag wonen en jezelf ook eens willen observeren tijdens een yogales, probeer een van deze drie yogastudio’s dan eens uit. Eens kijken of je in het oog van de storm kunt blijven.

De prachtige lucht die ik zag toen ik vanochtend uit de yogales kwam

De prachtige lucht die ik zag toen ik vanochtend uit de yogales kwam

 

Life is always lived in the eye-of-the-storm

Life is always lived in the eye-of-the-storm

About the Author

Zeeheldin
De bloggende zeeheldin blogt vanuit het Haagse Zeeheldenkwartier over van alles wat haar interesseert. Daar wordt ze blij van. Jij hopelijk ook. Volg haar op Twitter (@zeeheldin) en Facebook (zeeheldin).

Be the first to comment on "Hoe yoga me helpt in mijn dagelijks leven"

Leave a comment

Your email address will not be published.


*