Invasion of de huisschilders

Invasion of the huisschilders
Invasion of the huisschilders

Zeeheldin wordt nerveus van de buitenschilder die intiem dichtbij zijn werk doet. Het voelt als een inbreuk op de privacy van haar veilige eigen plek.

In augustus kreeg Zeeheldin een brief van de woningcorporatie waarvan zij een huis huurt, dat ze in september de buitenboel zouden komen verven. We zouden nog te horen krijgen wanneer precies. In de buurt staan de laatste maanden overal steigers met daarop mannen in witte overalls. Inmiddels is het 30 oktober en staat er zonder waarschuwing ineens zo’n exemplaar voor mijn raam. Daardoor zit ik nu achter mijn laptop te schrijven in een somberdonkere kamer met de luxaflex potdicht en de zon heerlijk stralend aan de andere kant van die luxaflex.

Wat maakt me toch zo nerveus aan zo’n klusjesman rond mijn huis?

Behalve de zon, is aan de andere kant van de luxaflex dus ook een mij onbekende man aan het werk. Intiem dichtbij fluit hij mee met songs over niggas en bitches, hij drumt op zijn metalen ladder en zingt mee met een radiozender die loeihard staat. Hij zingt: “Can anybody hear me? Is anybody out there?” Uhm… ja hoor, je bent goed te verstaan. Whahaha, nu zingt hij: “We’re making noise”. Maar sowieso klinkt al het geschuur en gekras vreemd dichtbij. Ik vind het heel suf van mezelf dat ik alles hier zo potdicht heb, maar anders voelt het net of ik in een etalage zit te werken met publiek erbij. Ineens realiseer ik me hoe dun de muurtjes zijn die je afschermen van de rest van de wereld.

Ik snap dat het houtwerk eens in de zoveel jaar moet worden bijgewerkt, fijn ook dat het goed wordt gedaan en logisch ook dat iemand bij zo’n klus lekker de radio aan wil hebben. Maar toch voelt het alsof iemand binnendringt. Mijn huis is normaal de plek waar anderen alleen welkom zijn als ik ze uitnodig. Een wildvreemde die ineens voor je raam staat en zijn geluiden aan je opdringt, voelt raar.

Hij zingt: “Can anybody hear me? Is anybody out there?” Uhm… ja hoor, je bent goed te verstaan.

Als dit al als zo’n inbreuk voelt, hoe zou het dan voelen als ik mijn huis kwijt zou raken door een oorlog? Of als ik me gedwongen voelde om te vluchten en alleen kon meenemen wat ik kon dragen. Het lijkt me verschrikkelijk. Geen plek meer die alleen van jou is. Geen plek waar je je even kan terugtrekken uit de buitenwereld. Geen plek waar jij kiest wie er welkom zijn.

Mocht er hier ooit iets gebeuren waardoor wij onze huizen kwijt zijn of moeten verlaten, dan hoop ik dat er mensen zijn die ons opvangen en die niet bang zijn voor ons.

En ik hoop ook dat wij de vluchtelingen die in ons land een veilige plek zoeken zullen opvangen en helpen aan een eigen plek waar ze zich weer veilig kunnen voelen.

Zodat over een paar jaar voor hen ook de ergste inbreuk op hun veilige plek de huisschilder is of een andere klusjesman of -vrouw.

Dat is te overzien.

Invasion of the huisschilders

Invasion of the huisschilders

About the Author

Zeeheldin
De bloggende zeeheldin blogt vanuit het Haagse Zeeheldenkwartier over van alles wat haar interesseert. Daar wordt ze blij van. Jij hopelijk ook. Volg haar op Twitter (@zeeheldin) en Facebook (zeeheldin).

Be the first to comment on "Invasion of de huisschilders"

Leave a comment

Your email address will not be published.


*