Zelfmoord

Joost Zwagerman

Zwagerman’s vader en beste vriend deden een niet-geslaagde zelfmoordpoging. Dat doet veel met je, weet ik uit ervaring. Mijn moeder en mijn beste vriendin deden dat namelijk ook.

Wat deed het met me dat twee mensen van wie ik erg veel hield een zelfmoordpoging deden?

  • Mijn hart brak voor ze, dat ze die beslissing dachten te moeten nemen. Ik had medelijden.
  • Ik snapte niet dat ik het niet had zien aankomen. Hoe kon ik, die zoveel contact met ze had, geen signalen hebben opgevangen? Ik voelde me tekort schieten als dochter en vriendin.
  • En ik was boos. Boos op de moordenaars van mijn moeder en mijn beste vriendin. Dat die moordenaar en het slachtoffer toevallig dezelfde persoon waren, deed daar geen afbreuk aan.
  • Ik wilde de persoon van wie ik hield, beschermen tegen de persoon die ze dit had aangedaan.
  • Ik vond het ook een rotstreek dat ze me zo konden laten zitten, zonder rekening te houden met wat het met mij deed. Kennelijk kon het ‘vriendschapscontract’ en het ‘ouder-kindcontract’ vrij makkelijk eenzijdig worden opgezegd.
  • Ik vond het egoïstisch.
  • Ik voelde een diep verdriet.
  • Ik was ontzettend blij dat ze nog leefden.

Gisteravond pleegde schrijver Joost Zwagerman zelfmoord. Het was een geslaagde poging. In een interview uit 2005 vertelt hij Trouw hoe de zelfmoorden van zijn vader en van zijn beste vriend zijn leven beïnvloedde. “Eén effect van een zelfmoord is dat je bepaalde loyaliteiten en verbintenissen -ouderschap bijvoorbeeld- niet meer als vanzelfsprekend ervaart. Het vertrouwen in lotsverbondenheid, verbintenissen van het hart, loopt onherroepelijk averij op. Het is moeilijk, nee: onmogelijk om die onbevangenheid weer terug te krijgen.” Dat je het niet meer als vanzelfsprekend ervaart, herken ik zó, dat het vertrouwen averij oploopt ook, maar die onbevangenheid ben ik gelukkig niet helemaal kwijt.

Hij voelt zich ook erfelijk belast. Gelukkig ervaar ik dat totaal anders. Ook op mijn somberste momenten heb ik nooit overwogen uit het leven te stappen.

Het maakt wel dat ik me eenzamer voel. Of niemand er echt voor je is. Of niks onvoorwaardelijk is. Of alles zo weer weg kan vallen. Dat je er alleen voor staat. Dat je op niemand kunt leunen.

Dat is aan de ene kant zwaar kut. Maar het maakt ook dat ik de mooie mensen om me heen extra waardeer.

Je erft van alles van je ouders, maar je blijft altijd je eigen persoon en het is aan jou je eigen weg te kiezen. Ik kies voor het leven en hoop dat iedereen dat blijft doen.

Joost Zwagerman

Joost Zwagerman

About the Author

Zeeheldin
De bloggende zeeheldin blogt vanuit het Haagse Zeeheldenkwartier over van alles wat haar interesseert. Daar wordt ze blij van. Jij hopelijk ook. Volg haar op Twitter (@zeeheldin) en Facebook (zeeheldin).

2 Comments on "Zelfmoord"

  1. Alleen ben je zeker niet ! Kus!

Leave a comment

Your email address will not be published.


*